R(elaxed) A(nders) P(raten) - verslag, oktober 2008
Daar stonden ze dan voor het verzamelde publiek: 14 stotteraars, één team! Zeven jongens en zeven meisjes in de leeftijd van 12 tot 17 jaar, afkomstig vanuit heel Nederland.
Zelfbedrukte T-shirts aan met fraaie teksten, zoals ‘Ik stotter. Nou en?’ en ‘Stotter jij of stotter ik?’
En wat hadden ze veel te vertellen. Om de beurt, in groepsverband of per tweetal werd uitleg gegeven over allerlei vormen van stotteren en hoe daar mee om te gaan. Wat zijn methoden die werken om het stotteren tegen te gaan? Deze juist wél bij de één, maar weer niet bij de ander. Wat moet de toehoorder doen (of juist láten) en dat allemaal voor publiek dat speciaal voor deze middag was uitgenodigd. Gezinsleden, andere familie, vrienden en/of logopedisten: een groot aandachtig gehoor.
Het publiek moest zelf ook aan de slag: vier workshops, waar, onder leiding van de stotteraars, hard werd gewerkt. De middag vloog om en naar mijn gevoel ging vooral het publiek die middag veel wijzer weer naar huis.
Hoe kan dat nou?
Zet maar eens een groep pubers bij elkaar die een middag moet volpraten… En hier gebeurde dat! En hoe!
Tja, het wonder zit ‘m vooral in het eerste weekend, denk ik. Wat was onze dochter zenuwachtig van tevoren: allemaal vreemden, en dan óók nog eens een nácht met hen!
Maar op de heenweg viel de ergste spanning al weg. We reisden met een ander meisje (plus haar moeder) en tijdens de autorit werd al heel wat afgebabbeld. En ja, dat andere meisje stotterde ook! ‘Hoe bestaat het: zo dichtbij wonend!’ ‘ Ik ben tóch niet de enige stotteraar in de wereld!’
Het weekend was een feest der herkenning: je was onder lotgenoten die veel beter dan wie dan ook weten wat er met jou aan de hand is en die veel beter dan wie dan ook naar je luisteren en tips geven. Natuurlijk wel onder professioneel geschoolde begeleiding!
De laatste terugkom-ochtend moet nog komen. Gelukkig. Onze dochter wil er nog graag weer naar terug. Ze heeft warme en leuke herinneringen (in het weekend is niet écht veel geslapen…) en wie weet zelfs vriendschappen aan deze dagen overgehouden.
En nu (en dan): is het stotteren over?
Welnee. Dat kun je natuurlijk ook niet verwachten. Maar ik ben er van overtuigd dat deze RAP-cursus, wat stotteren betreft, onze dochter enorm heeft geholpen om met vertrouwen de toekomst tegemoet te gaan.
Stotteren is een deel(tje) van je menszijn en je bent er zeker geen mínder mens om. Dankzij de oplettendheid van haar logopediste heeft onze dochter juist het geluk gehad een heel leuke groep mensen te ontmoeten!
Relaxed Anders Praten 1 from VSN on Vimeo.
Relaxed Anders Praten 2 from VSN on Vimeo.