Een stotteraar is meer dan zijn stotteren en stotteren heeft meer impact dan alleen maar onvloeiend spreken. Ieder stotterend mens heeft een eigen manier van omgaan met zijn onvloeiende spraak.
Stotteren heeft een biologische en een psychologische component.
Wij schenken aan beide componenten aandacht.
We zien stottertherapie als een samenwerkingsverband tussen therapeut en cliënt, waarbij elk vanuit zijn eigenheid verantwoording draagt voor het proces. De therapeut brengt zijn vakkennis en therapeutische vaardigheden in, de cliënt zijn inzicht en inzet.
Vanuit een open houding onderzoeken we de mogelijkheden en grenzen van vloeiend spreken. Transparantie,ontmoeting, zelfontplooiing en realiteitszin vormen de basis van het therapieproces.
In onderlinge samenwerking vinden we de mogelijkheid voor persoonlijke groei en ontwikkeling.
We bewaken het goede, spiegelen valkuilen, geven feedback en communiceren zo optimaal mogelijk.