Op dit moment zijn we bezig met de afrondende fase van een in de wereld uniek onderzoek: "Is stotteren te voorkomen?"
Hoe het begon
Adriaan Bertens is een tiental jaren geleden gaan voortbouwen op een onderzoek van Saskia Kloth, gedaan binnen de muren van het Akademisch Ziekenhuis Utrecht.
Saskia Kloth heeft de ontwikkeling van een aantal kinderen gevolgd. De conclusie was dat kinderen die een vader of moeder hebben die stottert, 25% kans hebben om zelf ook te gaan stotteren, gewoonlijk is de kans om te gaan stotteren 5%.
Dit riep de volgende vragen op: moeten we wachten tot ze gaan stotteren? Kunnen we al wat doen, omdat we weten dat ze aanmerkelijk hoger risico lopen om te gaan stotteren? Adriaan deed toen een studie psychologie, met inspirerende colleges van Clements Hosman over preventie. Hij besloot een onderzoeksinstituut op te richten (INSO) en geld te zoeken. Dat werd gevonden bij het Praeventiefonds, mede dankzij steun van de Stichting Voorlichting Stotteren.
We zijn op zoek gegaan naar 200 kinderen met een stotterende vader en/of moeder. Voor een ‘state of the art’ preventieve interventie. We hebben helaas maar 100 kinderen gevonden. Probleem was, dat we niet wisten hoe te informeren zonder te alarmeren. Natuurlijk hadden we groot in de kranten kunnen proberen te krijgen, dat kinderen met een stotterende vader en/of moeder wel een heel, heel, heel veel grotere kans maakten om ook te gaan stotteren. Wij vonden dat niet ethisch om te doen. Wij kwamen tot ongeveer 100 kinderen, verspreid over Nederland: daar waar een stottercentrum was, kon men primaire preventie interventie (ppi) krijgen. Gratis, want het werd betaald in het kader van het onderzoek. In het kader van het onderzoek was het natuurlijk van belang dat de PPI min of meer op dezelfde manier gedaan werd. Maar..maar….
Het INSO was opgericht om ‘anders’ te zijn. Zuiver wetenschappelijk onderzoek is vaak niet praktisch. Het Instituut voor Nieuw Wetenschappelijk Onderzoek wilde zo dicht mogelijk tegen de praktijk aan zitten.
Stand van zaken nu
En zo zijn we ongeveer tien jaar verder en hebben we 100 peutertjes op afstand gevolgd: hebben we stotteren weten te voorkomen?
We willen dat graag zeker weten en mede daarom hebben we nog onderzoekswensen.
Zo willen we de twijfelproefpersonen bezoeken of opnemen. En misschien wel zelf vragen of ze vinden dat ze stotteren. Want we hebben zeker niet al het stotteren kunnen voorkomen. Zou ook te mooi zijn om waar te zijn. De PPI bestond maar uit 7 waardevolle uren, verspreid over een jaar…
(WORDT ZEKER VERVOLGD)