Mijn dochter belde. “Waldemar óók”. Ik begreep het meteen. We kijken ongeveer met dezelfde ogen naar dezelfde programma’s. Dit keer ook met dezelfde oren. Gisteren naar Pauw & Witteman. En daar was Waldemar Toornstra. De acteur. Van Zomerhitte. En nu ook van “bride flight’. En de vriend van… Van Sophie Hilbrand natuurlijk.
Waldemar was daar om te praten over de film. En mee te praten over ‘geld’. Want zijn vroegere hoogleraar (Rick van der Ploeg) was ook aan tafel. Hij zag zijn kans schoon. Want op de universiteit durfde hij nooit. Hij wachtte dan altijd op de gang. Maar daar gingen kansen voorbij. Nu greep hij die. Hij stelde relevante vragen. En het viel zelfs mijn dochter op: ‘hij stottert’. Ook.
Ja, ook, want ook Sanne Hans, en ook Erben Wennemars en ook….ga zo maar door. Wat ik dan wel interessant vind, is te zien wat voor verschillen te zien zijn. Natuurlijk valt op dat het weinig onvloeiend is bij Waldemar. En ontspannen. En communicatief. Wel opvallend (voor wie bijzondere oren heeft), maar zeker niet storend. Ik moet dan denken aan Gerard. Tennisleraar. Mooie man. Charmant ook. Als er dan ooit iemand begon over zijn stottertjes, werd dat altijd afgedaan als ‘charmant’. Vond hij vreselijk.
Want hij wilde wel charmant zijn, maar dan door andere dingen. Bovendien draaide innerlijk een minder leuke film bij iedere stotter. Dan zag hij voor zich, dat een medeleerling heel opzichtig omdraaide en zuchtte tot hij eindelijk doorpraatte. Daar kon geen compliment op de tennisbaan tegenop. Dus ja, het zichtbare is maar een deel van de werkelijkheid. Niet voor niets wordt het fenomeen stotteren vaak vergeleken met een ijsberg: het meeste en gevaarlijkste zie je niet…..
Waldemar is geëngageerd: betrokken bij zijn collega’s. Gaat staan voor de belangen van acteurs. En is klant bij de Triodosbank. De bank van de antroposofen, met een heel andere kijk op bankieren. Geen windhandel. En intussen is zijn ster ‘rijzende’. Hij stottert wel een beetje en lijkt de ‘bekende’ gęne te hebben. Hij vertelde ook, dat hij het heel moeilijk heeft gevonden, om zichzelf met anderen samen op celluloid te zien. Dat zie je nog een beetje, dat voorzichtige.
Dat zou een restje stottergęne kunnen zijn. De confrontatie met het eigen spreken was tijdens menig therapie een hel. En dan waren er altijd wel een paar wondergenezers om de hoek, die die confrontatie wilden vermijden. Met een magische truc, meestal van korte duur. Wat is dat toch, dat rare, intolerante zelfbeeld van sommige mensen? Laatst sprak ik iemand met een zeer karakteristieke neus. Vond ze niks. Ze was, zei ze, gelukkig ook bang voor de chirurg. Maar had wel een afspraak. Waarom niet gewoon JA? Ik ga vanavond naar de film. Van Waldemar. Dan stottert hij vast niet. Ik weet wel waarom. En niet opdat dat bij de ‘postproductie’ wordt weg gehaald.
Adriaan
21 Oktober 2008
