Mensen zijn soms bang! Ik ben bijvoorbeeld bang voor muizen. En voor geritsel. Dat ritselen kan wijzen op een muis. Ik dénk, dat ik bang ben voor muizen. Natuurlijk wordt dat in ons gezin gekoesterd. Een man met zo’n grote mond, bang voor zo’n heel klein diertje! Zielig. Speelt dat een rol in mijn leven?
Nauwelijks.
Sommige mensen zijn bang om te stotteren. En dat speelt soms een zeer grote rol. Veel bange mensen gaan vermijden. Als ik muizen kan vermijden, dan doe ik dat. En dat gaat hier vrij makkelijk. Bij mijn collega Liesbeth is dat iets moeilijker. Zij woont op een boerderij annex groepslocatie. Vanwege de natuur, muizen, heeft ze katten. Meer dan een paar. Dat zijn ook niet mijn vrienden. Of je hebt wat met katten, óf niet. Zou wel stoer zijn om te schrijven, dat ik meer met honden heb, maar dat is ook niet écht zo. Maar daar zijn weinig muizen door de katten en hoef ik dus niet zo alert te zijn. Is uitbesteed aan de katten. Daarom hou ik een beetje van deze mini-roofdieren.
Vermijden om te stotteren, dat is andere koek. Soms beheerst dat wél een heel leven. Eén van de manieren om stotteren te vermijden, is in therapie gaan. Vooral wegwerktherapieën zijn eigenlijk gebaseerd op vermijden. Stotterintolerante therapieën zijn er veel. Een andere manier om stotteren te vermijden, is niet zeggen wat je wilt zeggen. Er omheen draaien. Praten uitstellen. Zo ken ik een directeur, die bij elke nieuwe klant een visitekaartje geeft. In de ‘geste’ kan hij zijn naam wel zeggen, en de ‘prospect’ kan het meteen lezen. Kost hem wel veel visitekaartjes, maar dat zijn beroepskosten!
Een effectieve manier van angst tegemoet treden, is juist dat waar je bang voor bent gaan opzoeken. Muizen opzoeken. Hoogte opzoeken. Spinnen vastpakken. Dit zijn wel voorbeelden van enkelvoudige angsten. Opzettelijk stotteren is een techniek om massief dat waar je bang voor bent, stotteren, tegemoet te treden. Dat moet zorgvuldig Je moet je onder andere voorbereiden op reacties. Mijn ervaring is, dat ze in verschillende landen en zelfs in verschillende regio’s anders reageren op openlijk duidelijk stotteren. Ik keek mijn ogen uit op Curaçao en hield mijn hart vast in Vlaanderen. In Duitsland was het veilig. Maar wat ik gisteren hoorde als reactie in Nederland!
Iemand begon te stotteren en de reactie van een willekeurige Nederlander was: ‘hou je me nu voor de gek?’ Opzettelijk stotteren is écht stotteren. Dus was het niet voor de gek houden. Ik was er niet bij. En dus kunnen er veel verklaringen voor dergelijke reacties zijn. Eén verklaring is: het komt door de media. Daar zijn allerlei bananasplit-achtige programma’s. En worden mensen regelmatig voor de gek gehouden. En dat wordt uitgezonden. Schijnt leuk te zijn. En dus zijn mensen op hun hoede. Vorige week nog imiteerde orkestleider Cor Bakker de zanger Frans Bauer. Inclusief sto-stottertje. En zeer karakteristiek. De treffende klankkleur bepaalde de kwaliteit van de goede imitatie. Maar toch even een nepstotter. Geen taboe meer. Dus kan ik me de reactie wel voorstellen.
Het stotteren is niet gek meer. De TV wél. Die draait door.
Adriaan,
29 Maart.
