Het was mistig, heel mistig. De losse flodders waren niet van de lucht. Of gingen niet in de lucht. Of gingen wel de lucht in, maar waren niet te zien. Het was in ieder geval niet wat men er van verwacht had. Het nieuwe jaar begon met het sisser.
Mist.
Is de toekomst niet één grote mist?
Er zijn een paar ijkpunten. Huize Hartjesveld is er al druk mee, met het ijkpunt wat ik nu al wil belichten:
8 maart 2008 is er ‘nieuws onder de zon’. De studiedag van de VNS samen met de Hogeschool van Utrecht. Een
tweejaarlijks evenement. Er is steeds wel wat nieuws te melden. Er verandert regelmatig wat. Niet snel, wel
regelmatig. Gitte Hartjesveld is zich al aan het voorbereiden. Ze wil een degelijk overzicht geven. Dus is
ze nu aan het verzamelen.
Hoe ik dat weet? De columnist is met haar getrouwd. Al jaaaaaaren. Hoe dat gekomen is? Tja, door een toevallige ontmoeting op een jubileum van Demosthenes. Een stotterhuwelijk. Die zijn er meer! Jeanna en Glyndon Riley en Gene en Crystal Cooper zijn voor mij de bekendste. Is zo’n stotterhuwelijk vloeiend? Ach, het hapert regelmatig. Maar welk huwelijk niet. Waar we heel weinig over spreken is over stotteren. Een gevleugelde uitspraak is wel: zo, nu de buitenwereld het bed uit. Maar een gevleugelde uitspraak rondom stotteren hebben we niet. Dat is veelzeggend. Is er concurrentie? Soms wel. Jalousie! Een paar dagen geleden kreeg Gitte per post een bedankbriefje en een boekenbon. Heb ik nooit gehad. Dat steekt, maar het steekt maar een heel klein beetje. Want ik gun het mijn vrouw. En ik gun het stottercentrum Zutphen en de VSN haar.
Een realiteit is wel: een jaar of vijftig stottertherapie-ervaring in de echtelijke sponde. Wat we regelmatig verzuchten is: “oude wijn in nieuwe zakken”!! Is er werkelijk wat nieuws onder de zon?? Ongetwijfeld gaat Gitte het 8 maart in haar inleiding van de interessante dag (zie elders op deze site) hebben over de nieuwe hype: ‘mindfulness’. Dochter van inmiddels 19 verzuchtte vandaag: “de glossy tijdschriften zoeken een probleem bij dé oplossing: mindfulness.” Toch zit er wat in deze aandacht, vooral als dat met diepgang gebeurt. Als ik de alledaagse handelingen niet steeds, sinds mijn hersenbloedingen, met mindfulness had gedaan, waren er veel meer ongelukken gebeurd. Nu ben ik maar één keer van de wal in de boot gevallen (nee, niet van de wal in de sloot, in de BOOT) omdat ik niet zo heel mindful was.
Maar laat ik in deze column niet het gras voor de inleidster weg maaien. Uiteindelijk weet ik er pas sinds kort wat van. En de inleider op 8 maart door haar Doetinchemse Methode-achtergrond veel meer. Misschien ga ik ook wel, 8 maart. Ik kan wat geboden wordt niet direct toepassen in mijn stotterpraktijk, maar in ieder geval wel in mijn eigen leven en ik zie vast toepassingen in mijn veranderde werkkring. En thuis krijg ik de inhoud vast niet te horen. En na de inleiding van Gitte komen er meer interessante presentaties.
Nieuwe wijn.
Adriaan
Januari 2008
