Maarten zal wel geen tijd meer hebben om columns te lezen. Hij ligt niet meer de tijd vooruit te duwen in een zuurstoftentje. Op weg naar Beijing. Is hij van terug. Hij heeft al bereikt wat hij wilde: goud winnen én een boodschap de wereld in brengen: “kanker betekent niet: “dood”. Troostrijke boodschap.
Ook voor de zoon van een vriendin. Dies van 17 is aan het revalideren. Botkanker. Ik kan me ook voorstellen dat dat troost. Hoewel….als je zelf in dat schuitje zit.. Ik had zelf al gauw mijn buik vol van verhalen van anderen. Van ‘lotgenoten’. Alleen het woord al….lot.
Het kwam vooral omdat alle hersenbloedingen op één hoop gegooid werden. En iedereen had het over moed en vechtlust en doorzettingsvermogen. En dan was het steeds of ik het in Keulen hoorde donderen.”Waar hebben ze het over?”. Ik geef me over en doe wat ik te doen heb. En hoop. En lach. Of niet. Toch is dat de essentie van de boodschap van Maarten van der Weijden: overgave en zelfsturing tegelijk. Overgave aan therapie. Aan artsen. Aan mazzel. De ene kanker is de andere niet. Elk lichaam reageert weer anders. En ons ego kan het niet uitstaan, dat we dat niet precies kunnen controleren of verklaren.
Ik kan me ook vandaag maar moeilijk overgeven aan de realiteit. Een onverklaarbare computerstoring in ons huis en een onverklaarbare kapotte splinternieuwe keukenlamp. En beide keren hoorde ik van mensen die het zouden kunnen weten: ‘geen idee hoe het komt’. Vaak is het zo dat ik heel machteloos woedend word, als de dingen niet gaan zoals ik wil. Overgave is een hele kunst. Zelfsturing ook. Wat wil ik? Wat wil ik écht? Wat is een authentieke wens? Wat kan ik betekenen in dit leventje. Dit leven is helemaal van mij. Wat doe ik er dan mee?
De haptonomie en de filosofie van Cornelis hebben een duidelijk antwoord: volg je gevoel. Het voelen is een waardig kompas. Maarten van der Weijden heeft gisteren als hoofdsuccesnummer bij het ‘sportgala 2008’ in de RAI verwarring gezaaid. Stoppen? Met zwemmen? Hij zei het niet met zoveel woorden, maar hij kiest niet voor herhalen. Herhalen van het monomane leven van een topsporter. In alle kranten van vandaag staat het: Maarten heeft andere dromen. Ik ben verrekte benieuwd naar welke dromen. In ieder geval niet herhalen. Bijzonder voor iemand met de aanleg om te stotteren: niet kiezen om te herhalen!
Wie mijn columns regelmatig leest, weet dat ik Maarten al langere tijd volg. Ik krijg van hem een gratis oefening in overgave. Want af en toe mailt hij. Vaak ook niet. Hij zal het wel druk hebben. Ik herinner me een heel goede schaatster, Yvonne van Gennip. Ze won ook heel veel. Maar ze koos uiteindelijk voor haar volgende stap. Niet herhalen. En ineens was ze weg. Geen publiek bezit meer. Net als Maarten. Moedige en authentieke volgende stappen zetten. Prachtig. Inspirerend voor mensen die zichzelf gevangen zetten in herhalingen.
Adriaan,
17 december 2008
