Soms wordt de kwebbeldokter (is ook makkelijker dan ‘logopedist-stottertherapeut) gebruikt, zoals ook soms Sinterklaas gebruikt wordt: als een soort van dreigement. Als pedagogisch ‘wapen’. Zo van: ‘en wat heeft de kwebbeldokter je geleerd?’. Het ongezegde is dan: gebruik/doe het dan ook, mormel! Kwebbeldokters hebben geen zwarte piet. En als ze die wel hebben, dan zetten ze die niet zomaar in. Want het kan raar gaan bij de kwebbeldokter.
Soms geven we aanwijzingen. En de praktijk leert dan, dat die soms helemaal niet worden opgevolgd. Of dat het tegenovergestelde van wat wordt bedoeld, wordt onthouden. En gedaan. En soms werkt dat ook.
Tja. De werking en de werkzaamheid van onze interventies blijven soms ongewis. Laatst nam er een kinderrechter afscheid. Haar wens was een boek te schrijven over de lotgevallen van kinderen die zij zich nog kon herinneren van haar rechtszittingen. Zo gezegd, zo gedaan. In alle bescheidenheid gaf de kinderrechter aan, dat ze vaak vooraf niet wist, hoe soms vergaande beslissingen zouden uitpakken. Uiteindelijk had ze geen glazen bol. Alleen menselijkheid, kunde en hopelijk wijsheid. Zij wilde dat achteraf, soms wel twintig jaar later, wél zien.
Ik heb haar boek niet gelezen, maar het interview was wel troostrijk: ook al weet je niet exact, wat jouw invloed is of is geweest….je doet elk moment je stinkende best. Ook als kwebbeldokter. En we zijn zeer alert op de werking van confrontaties, aanwijzingen en adviezen. Door terug te kijken. Of te luisteren. Niet na twintig jaar, maar na een kortere tijd. Een gewaarschuwde kwebbeldokter telt voor twee.
Een bekende Zutphense fysiotherapeut hielp me een jaar of tien geleden met een pijnlijke rug. Hij kraakte. De rugdokter bedoel ik. Ik moest ook oefeningen doen. Jaja. Hij vroeg me destijds of ik wist hoeveel van zijn rugklanten zijn oefeningen werkelijk deden.Ik moeste denken aan stottertherapie en gokte bij zijn rugpraktijk: 25%. Hij had er systematisch onderzoek naar gedaan:10%. En daarbij verzuchtte hij: ‘en van die 10% doet nog de helft de oefeningen fout’. Waarop ik me niet kon inhouden en hem adviseerde voortaan de uitleg van de oefenstof op een ander moment in de sessie te doen. In ieder geval niet, als ik net mijn trui over mijn hoofd aan het trekken was.
Ik weet niet of hij dat ter harte had genomen. Ik wel. Meestal zorgde ik dat ik zag, wat er met mijn kwebbel-oefenstof gebeurde. Zwarte Piet is oorspronkelijk ook zeker niet bedoeld als boeman. Maar af en toe wel zo misbruikt. Toen ik afscheid nam van de actieve stottertherapiepraktijk had ik ook meerdere wensen.
Ik wilde nèt als de kinderrechter ook terugkijken. Maar dan eerst voorspellen hoe ik denk dat het gaat met bijvoorbeeld Peter en Patrick en Kirstin. En dan op zoek gaan. Levensverhalen verzamelen. Vind ik interessanter dan succesverhalen.
Adriaan
25 November 2008
