Kirsten van der Kolk, een ‘gouden’ vrouw. In de dubbel twee in Beijing naar de eerste plaats geroeid. Wat een wilskracht!
Nee, niet op wilskracht zal Kirsten verbeteren, maar een keuze. Kirsten had al een Olympische medaille. Wist dus van de opofferingen. Van het door de pijn van de trainingen heen bijten. Ze maakte heel duidelijk: ik heb een keuze gemaakt voor Beijing 2008. En dat had consequenties. Trainingsarbeid. Kinderopvang.
Zo’n Kirsten ken ik nog. Ze zal nu tegen de veertig zijn. En ze wilde destijds maar één ding: operatieassistente worden in een ziekenhuis. Een keuze. Ze zette wilskracht in om níet te stotteren. Dat werkte helemaal niet. In tegendeel. Ik zal nooit vergeten: tegenover mij zat een mooie jongen vrouw (4 HAVO) te vechten en te vechten. Ze deed ongeveer een kwartier over ieder woord. Zo kan dus wilskracht tegen werken. Het mondelinge examen HAVO leek een niet te nemen hindernis.
Maar ik meende te zien, dat onder dat machtige vechten maar een matige timingstoornis zat. En dat is heel gunstig. En later bleek dat te kloppen. Het viel niet mee om dat gevecht om te buigen. Maar Kirsten had een keuze gemaakt: werken op een operatiekamer. En die ijzeren wil gebruikte ze om het stotteren ‘eronder’ te krijgen. Want dat stotteren paste niet in het plaatje.
Toen ze de wil had verruimd en de keuze had gemaakt om het gestotter toe te laten, werd het gevecht tégen snel veel minder. Maar nog te veel voor sommige ziekenhuizen. Ze werd een paar keer afgewezen voor een opleiding tot o.k.-assistente. Maar ze zette door. Liet zich niet uit het veld slaan. Ze werd aangenomen.
Ik heb haar eindscriptie gezien: ‘een stotterende operatieassistente, kan dat?’ De eindconclusie was, dat dat kan en moet kunnen. Als je maar wilt! Kiest. En Kirsten heet. En roeit met de riemen die je hebt!
Adriaan
Augustus 2008
