Jurjen heeft een kans gemist. Op een boerin. Hij had zich opgegeven voor ‘boer zoekt vrouw’. Er was ook een boerin die een kerel zocht. En Jurjen vond zichzelf kanshebber. Uit de korte introductie maakte ik op dat Jurjen politieagent in Leeuwarden is. En stottert.
Natuurlijk wordt dat er aan de montagetafel bij de KRO uitgeknipt. Hoezo natuurlijk? Dat weet ik toch niet zeker. Wat ik wél zeker weet: Jurjen stottert overduidelijk. En vlucht. Voor koeien, voor de boerin, voor de camera’s en voor zijn gestotter.
Hij zoekt synoniemen en omzeilt de klippen. Geen woord over dit kwetsbaar detail, over het stotteren. Een gemiste kans. Want als hij over stotteren was gaan praten, dat had dit programma diepgang kunnen krijgen Dan had hij behalve over koetjes en kalfjes te praten, ook de koe bij de horens gevat. Dan had hij ten overstaan van vele miljoenen kijkers ( het is uiteindelijk een kijkcijferkanon) belangrijk detaboe?serend werk kunnen doen.
Gewoon laten zien dat je over stotteren kunt praten. En stotteren kunt laten zien. En dat je een winnaar kunt zijn, andere mannen kunt weg vagen. In plaats daarvan werd stotteren weer weggemoffeld. Misschien ook weggeknipt, van achter de Hilversumse montagetafel. En daarmee is ook dit ‘dating’-programma het nepniveau niet ontstegen.
Het is soms tenenkrommend. En toch kijk ik. Jurjen werd weggestuurd. Door de boerin. Hij koos niet zelf om weg te gaan, met opgeheven hoofd. Hij was wel eerlijk over zijn niet-gevoel. Maar hij was niet doortastend. Dat mag ook. Maar ik vond het wel jammer.
Adriaan
Februari 2008
